Яратам, тиһә лә

Миңә 22 йәш. Бер егет артымдан күптән йөрөй. Яратам тей. Ул да миңә оҡшай ине, әммә әсәйемдең һүҙҙәренән һуң ныҡ уйлана башланым. Эш шунда: был егет ике йыл “яратам” тип йөрөһә лә, миңә бер бөртөк сәскә лә бүләк иткәне юҡ. 8 март, тыуған көнөм булһа, телефон аша ғына төрлө-төрлө смстар ебәрә лә, ә былай бер нәмә бүләк итмәй. Мин нисектер иғтибар ҙа итмәй инем. Әммә әсәйем: “Күпме осрашаһығыҙ, ә бер бөртөк сәскә тотоп ҡайтҡаның юҡ. Әллә минән уңайһыҙланаһыңмы бүләктәрен алып ҡайтырға?”-тип һораны.

“Ул бүләк нимәгә ул миңә?” -тигәнгә, әсәй: “Был уның һаранлығын күрһәтә. Ә уға кейәүгә сыҡһаң, һиндә бөтөнләй экономиялаясаҡ” тине.

Уйлай башланым. Ул-был кафеларға ҡыҙҙар менән генә йөрөйөм. Уға шунда йыйынғанды әйтһәм, “Ярай, мин һине ҡаршы алырмын”,- ти. Икәүләп осрашҡанда күберәк урам буйлап йөрөйбөҙ, паркка төшөп, эскәмйәлә ултырабыҙ. Бер туңдырма ла алып биргәне юҡ шул. Егет эшләй, тимәк, аҡсаһы бар бит. Ә иң ҡыйыны – бөтәһе лә мин уның йөрөгән ҡыҙы тип уйлай һәм миңә башҡа егеттәр яҡынламай.

Бер дуҫының тыуған көнөнә инеп сығырға тәҡдим итте. Мин: “Улай бүләкһеҙ бара алмайым”,-тигәйнем, “Әйҙә, магазинға туҡтайым, берәй нәмә ал”,-тине. Инеп бүләк алып сыҡтым. Был бүләкте ул беҙҙең икебеҙҙең исемдән үҙе тапшырҙы. Һуңынан аҡсаны миңә ҡайтарыу тураһында уйлар тип уйлағайным, хәтеренә лә төшөрмәй. Төҫ-ҡиәфәте менән ныҡ оҡшай ул миңә. Ә бына ошо һаранлығы ҡурҡыта башланы.

Л.