Ашың ... әсегән

Инде генә йоҡлап киткәйнем, ирем уята. “Нимә булды?”-тейем ризаһыҙ тауыш менән. “Һиңә йоҡларға ғына, мин бында үлергә йөрөйөм”,-ти.

Аптырап, ырғып килеп торҙом. Шунда уҡ башыма: “Әллә коронавирус йоҡторҙомо икән?”-тигән уй килде. Иң ҡурҡҡан нәмә шул бит инде.

“Һин кис бешергән аш иҫкермәгән инеме? Үҙең уны ашаныңмы?”-тип һорай. Мин: “Беләһең дә инде мин алтынан һуң ашамайым. Ашты кис, һин эштән ҡайтыр алдынан ғына бешерҙем. Иртәнгелеккә лә етер”,-тинем аптырап. “Бына бит үҙең ашамағанһың! Ә мин шул ашты бер тәрилкә генә һалып ашағайным, ауырый башланым”,-ти миңә үпкәләп.

Йоҡо осто. “Башҡа бер нәмә лә ашаманыңмы?”-тип һораным. Ирем уйланып ултырҙы ла: “Һыуытҡыстағы помидор салатын ашаным, шунан балыҡ консерваһын, итте. Ҡыҙҙырылған картуфты ашап бөттөм. Сәй эскәндә шоколад ашаным...”

Иремдең компьютер алдында ултырып, бер сәғәт эсендә күпме нәмә ашап бөткәнен аңланым. Ул һүҙен дауам итеп: “Иң аҙаҡтан ашты ашаным, шунан һуң миңә ҡыйын булып китте. Тимәк, аш әсегән”,-тине.

Мин уға йәнем көйөп ҡараным да: “Нисек шартламағанһың әле”,-тип кире карауатҡа барып ауҙым.

К.