Шәл ябынған ҡыҙҙар оҡшай

Яулыҡтар, суҡлы шәлдәр ябынырға яратам. Шулай, ҡыҙыл шәлемде ябынып туҡталышҡа китеп барам. Бер бабайҙы баҫтырып еттем. Янынан үтеп барғанда был миңә:

-Ҡайһылай шәп ҡыҙһың, шәл ябынып йөрөйһөң. Әтеү хәҙер ирҙәр бүркен эләктереп алалар ҙа, йән көйөгө. Ә шәл һиңә, былай-алаймы, ҡайһылай килешә!-тип маҡтай башланы. 

Бабайға йылмайып ҡараным. Ул быны күреп:

-Ҡайһылай һылыуһың! Минең тәүге мөхәббәтемә оҡшағанһың. Ана күҙҙәрең дә шундай матур...

Мин тағы бер йылмайҙым да үтеп киттем. Тик бабайҙың артабанғы һүҙҙәрен ишетеп илай яҙҙым. 

Бабай:

-Оҡшағанһың шул! Аяҡтарын да уның кеүек ҡыйышыраҡ, салыш баҫаң. Осаңды шундай уйнатып китеп бараң, аяғым ҡыйыш тимәй бер ҙә-тип ҡысҡырҙы. 

Үлтерҙе был бабай! Өйөндә генә ултырмай!

Нәркәс.