Һағышлы бәхетем

Берсә илайым, берсә көләм... Йүгереп барып һинең ҡосағыңа һыйынам, унан кире этәм... Күпмегә һуҙылыр икән ошо татлы ғазап?

- Йәнем, беҙ бергә булырға тейеш бит!

Һинең тауышың шул тиклем ялбарыулы булып, йөрәгең төбөнән урғылып сыға.

- Ярамай!

- Ниңә ярамай?

- Һинең ҡатының бар...

- Һуң нисәмә йылдар бергә йәшәмәйбеҙ, исмаһам, бер бөртөк бала тапманы...

- Һөйләмә, уның хаҡында һөйләмә.

- Илайһың?

- Һағышлы бәхетемдән. Бына күктәр ҙә, йондоҙҙар ҙа шаһит – яратам һине! Оҙайлы йылдар өҙөлөп яратам, тик ярамай!..

Тағы ҡосағыңа атылам. Бер-беребеҙгә һыйынып, йөрәктәребеҙҙе тыңлап, тын ҡалабыҙ.

Һағышлы бәхетем минең... Был донъяла бергә була алмаһаҡ та, йәндәребеҙ мәңгелек донъяла бергә ҡушылыр...

И.