Өйөңдө йыйыштырып бирәм!

Сәлимәнең йоҡонан тороуына боларған өй, ҡысҡырышып илаған балалар ҡаршы алды. Кисәге ҡунаҡтан ҡуң башы ярылып бара.  Шул саҡ телефон шылтыраны. 

― Алло! Килен, хәлдәрең нисек? 

― Насар! Ныҡ насар? 

― Нимә булды? 

― Башым да, арҡам да ауырта, аяҡтарым һыҙлай. Балалар ҡысҡырыша. Аҡылдан яҙам инде тиҙҙән! 

― Әгәр проблема ошо ғына булһа, тыныслан. 

― Нисек? 

― Ятып ял итеп ал. Мин хәҙер килермен. Өйөңдө лә йыйыштырырмын, балаларҙы ла ашатырмын. Унан ейәндәрем менән йөрөп килермен. Һин беҙ сыҡҡан арала тороп Зөфәргә киске аш бешерерһең! 

― Ниндәй Зөфәргә? 

― Нисек ниндәй Зөфәргә? ― теге оста ҡысҡырып уҡ ебәрҙе. ― Минең улыма, һинең иреңә. 

― Минең иремдең исеме Зөфәр түгел! Ул ― Зариф! 

― Ғәфү итегеҙ! Мин яңылышҡанмын. 

― Нисек инде! Атыу килмәйһеңме... 

― Пип-пип-пип...

Эльмира Кейекҡужина.