Әсәйҙәргә

Әсәйҙәргә ваҡытыбыҙ етмәй,

Ашығабыҙ, бөтмәй эшебеҙ,

Сит-яттарға ярҙам күрһәтәбеҙ,

Әсәй көтөр – ул үҙ кешебеҙ!

Беҙҙең өсөн тик ул янып-көйә,

Көтә тәмлекәстәр бешереп,

Һыҙланыуын беҙгә һиҙҙермәйсә,

Төндә эсә дарыу йәшереп.

Күп һөйләйбеҙ, ләкин иң кәрәкле,

Иң ҡәҙерле һүҙҙе әйтмәйбеҙ,

“Ҡабаланам, әсәй, хуш хәҙергә!”-

Яуап биргәнен дә көтмәйбеҙ.

Эстән генә доғаларын уҡып,

Йүгерә-атлай ҡала оҙатып,

Төн йоҡламай аҙаҡ беҙҙе уйлап,

Беҙ китәбеҙ шулай илатып.

Күп кәрәкме уға? Ул бит әсәй!

Сикәһенә терәп сикәне,

“Һин кәрәкһең, әсәй, һағынам,” - тип

Бер ҡосаҡлап уны үпһәңсе!

Ҡояш кеүек балҡыр әсә йөҙө,

Йөрәгенә килер еңеллек…

Ошо йөрәк әле типкән саҡта

Ашығайыҡ өйгә иң элек!

Фирүзә Абдуллина.