Әхирәт таптым

Егетем менән ике йыл осраштыҡ. Ул минең ғүмерлек мөхәббәтем тип уйлай инем. Хатта киләсәгебеҙҙе күҙаллап, төндәрен йоҡлай алмай ята торғайным. Балалар баҡсаһынан дуҫлашҡан әхирәтемә ул оҡшаманы. “Ышанма һин уға”,-тип йыш әйтә башлағас, баласаҡ дуҫымдан баш тарттым. Егетем: “Дөрөҫ эшләйһең, ул беҙҙең бәхетебеҙгә көнләшә”,-тине. Кисә әхирәтем мине кафеға саҡырҙы. Теләр-теләмәҫ кенә барҙым. Ул миңә социаль селтәрҙәге диуарын асып һалды һәм егетемдең уға яҙған смс-хәбәрҙәрен күрһәтте. Ғүмерлек йәрем тип йөрөгән кешем бөгөн үк мине ташларға әҙер икәнлеген көн дә белдергән, әхирәтемде бергә булырға өндәгән. “Хәҙер киләсәк”,-тине ул. Һәм ысынлап та минең һөйгәнем кафеға атлығып килеп инде. Тик минең менән түгел, ә әхирәтем менән осрашыуға. Бына шулай, егеттәр, һеҙҙе аҡылға ултыртҡан ҡыҙҙар дуҫлығы ла була.

Әлфирә.